Sağlık çalışanları bu bayram da ailelerinden uzakta

0 4

Kovid-19 salgını nedeniyle bu bayramda da ailelerinin yanına gidemeyen ve sevdiklerinden uzak kalan Kovid-19 savaşçılarının tek tesellisi hastalığı yenerek taburcu olan hastaları.

İstanbul’da salgınla gayretnin en değerli merkezlerinden olan Beykoz Devlet Hastanesinde pandeminin birinci gününden beri gayrete takviye veren hemşireler Berna Aktaş, Rabia Er ve Reyhan Köse, Ramazan Bayramını vazifesi başında geçirecek binlerce kahramandan yalnızca üçü…

“Kutsal bir meslek sürdürüyoruz”

Yaklaşık 4 yıldır Beykoz Devlet Hastanesinde çalışan Berna Aktaş, AA muhabirine, bu süreci takım arkadaşları ve eşinin dayanağıyla yürüttüğünü söyledi.

Aktaş, sürecin başından bu yana yalnız yaşamayı tercih ettiğini, eşinin de mesleğinde kendisine dayanak olduğunu lisana getirerek, şöyle konuştu:

“Kutsal bir meslek sürdürüyoruz. Süreksiz bir periyot olarak düşünüyoruz. Doğal ki epeyce izole yaşıyoruz. Buraya geldiğimizde fazla yoruluyoruz, ruhsal olarak da ekstra çok yoruluyoruz. Konuta döndüğümüzde burada yaşadıklarımızı silip atamıyoruz. Hala burayı düşünmeye, burada gördüğümüz her hastadan, hastalığa yakalanış sürecinden ders çıkarıyoruz. ‘Sürekli izole olmam lazım, kimseyle görüşmemem lazım.’ Daima bu moddayız.”

“Tükenmeye yakınız diyebilirim”

Güç bir süreç olduğunu, kimseyle görüşmeyerek izole bir halde hayatını sürdürdüğünü aktaran Aktaş, şunları anlattı:

“Hastalığa yakalanmanın ötesinde bunu taşımaktan çok korkuyorum. Sağlık çalışanıyım, teğe bir işin içindeyim. Etrafımda birisine bir şey geldiğinde ‘Acaba benden mi geçti?’ bunun vicdanını taşımak istemediğim için etrafımla arama bir set çekmiş oldum. Tükenmeye yakınız diyebilirim. Nitekim burada tüm çalışanlar bir ortaya geldiğimizde kendimizi motive etmeye çalışıyoruz. Bizim uygun ve güçlü olmamız lazım. İçeriden her çıktığımızda birden fazla vakit ağlıyoruz, cümle kuramıyoruz.”

Aktaş, hastaların onlardan bir şeyler beklediklerini, makus haber vermenin ise “tarifsiz bir üzüntü” olduğunu lisana getirdi.

Çok güç koşullarda ve güç bir psikolojide çalıştıklarını belirten Aktaş, şöyle konuştu:

“Bizim için bayram yalnızca Kovid’in bitmesi olacak. Bizim için bayram değil bu. İçerideki hastaların bayramda burada olması ve onlara ‘Biliyor musun amca, teyze bugün bayram’ dediğinizde onların gözlerinin dolması… Onlar yakınlarıyla olmak istiyor. Aslında onlar için üzülüyoruz.”

Birebir serviste bir arada çalıştıkları hemşire arkadaşlarının ağabeyinin hastanede vefat ettiğini anlatan Aktaş, “Beraber çalıştığımız arkadaşımızın ağabeyi çok genç yaşta arkadaşımla eş vakitli olarak hastalığa yakalandılar. Serviste yatıyordu, olmadı. Arkadaşımız buraya entübe bir formda ağabeyini sedye üzerinde getirdi. İçeri girdi, tüm müdahaleler yapıldı fakat dönmedi. Orada bir arkadaşımın öz ağabeyini bu biçimde olması, ona müdahale etmeye çalışması bizim için inanılmaz üzücü ve yıkıcı oldu.” diye konuştu.

“Bütün meskeni eşim döndürüyor”

Birebir hastanede 4 yıldır vazifesine devam eden Rabia Er de pandemiyle çaba devrinde aralık ayından beri Kovid-19 ağır bakım servisinde çalıştığını söyledi.

Er, bir yıllık evli olduğunu aktararak, şöyle devam etti:

“Eşim çok destekliyor. Hem fizikî olarak hem ruhsal olarak buradan çok yorgun çıkıyoruz. Uzakta oturduğum için meskene gitmem de uzun sürüyor. Bütün konutu eşim döndürüyor. Pandeminin başında evlendiğimiz için farklı bir evlilik bilmiyoruz. İki doz aşımı oldum. İkinci dozumu şubat ayında olmuştum. Sonra nisanın başında Kovid oldum. Tahminen daha makus atlatabilirdim lakin rahat atlattım. Bunu da aşı olmama bağlıyorum. Yalnızca kas eklem ağrılarım oldu. Teneffüs zahmetim olur, ağır bakıma yatarım diye çok korkuyordum. Rahat geçirdim diyebilirim. Toplumsal hayatımız yok. İş-ev ortası mekik dokuyoruz.”

“Amca nefes al”

Hemşireliğe başladığından beri hiçbir bayramı ailesiyle geçirmediğini lisana getiren Er, şöyle konuştu:

“Kovid sürecinde üçüncü bayram bu, ikinci Ramazan Bayramı. Zati ailemize bir şey bulaştırmaktan korktuğumuz için gidemiyoruz. Açıkçası artık çok özledik ailemizi bayram değil olağanda gitsem bile şükredeceğim. Makus bir his, onlar bir aradalar fakat sen onların yanında değilsin. Bir hastam vardı. Bir dakika evvel onunla muhabbet ediyordum. Bir dakika sonra nefes almamaya başladı. Bütün takım olarak müdahale etmeye başladık. Müdahale sırasında nasıl yalvarıyorum ‘Amca nefes al.’ diye. En sonunda döndü hasta. Gözlerini açtı, sonrasında ‘Oh be’ diye yere çökmüşüm. O sırada öbür bir hastayla göz göze geldim. O hastanın bana bakışını hiç unutamıyorum.”

Rabia Er ve Berna Aktaş ile Kovid-19 ağır bakım servisinde vazifesini sürdüren Reyhan Köse de evli ve 2 çocuk sahibi olduğunu, çocuklarına süreci anlatmakta zahmet çektiğini anlattı.

Köse, izole kurallarda yaşamanın kendileri için sıkıntı olduğunu lakin sonrasında bunu başardıklarını lisana getirerek, “Geçen yıl marttan beri anne babamla görüşmedim. Dedemin cenazesi kent dışındaydı tekrar gitmedim. Benim hayatım yalnızca iş ve konuttan ibaret onun dışında rastgele bir sosyalliğim yok. Alana girdiğinizde motivasyonunuz yüksek olmak zorunda zira sizin gözlerinizin içine bakan ve sizden dayanak bekleyen hastalarınız oluyor. Anne rolünü oynuyorsunuz, meskende daha yüksek bir motivasyona sahip olmalısınız.” dedi.

“Teşekkür ederim bugün bana annem üzere baktın”

Grup olarak birbirlerine çok dayanak olduklarını aktaran Köse, “Her alana girdiğimizde güler yüzle giriyoruz. Hasta ve yakınları ortasında köprüyüz, bağlantılarını sağlıyoruz. Güç bir misyon ancak biz bunu en düzgün biçimde yapmaya çalışıyoruz. Birilerine bir şey taşımak, onun hayatını alt üst edecek bir şey yaşatmak bizim için daha külfetli.” dedi.

Köse, 50 yaşındaki bir hasta ile olan diyaloğunu hiç unutamadığını lisana getirerek şunları söyledi:

“50 yaşında erkek bir hastamızı aldık. Genel durumu sahiden zahmetliydi. Asla beslenemiyordu. Birkaç gün sonra önemli yol kat ettik. Ona daima bir şeyler yedirmeye, moralini yüksek tutmaya çalıştık. Bir gün artık nöbetin bitimine gerçek bana başını çevirip dedi ki ‘Teşekkür ederim bugün bana annem üzere baktın’ onun bana onu söyleyişi gözlerindeki parıltı hayatım boyunca unutmayacağım bir anıydı.”

Kaynak: Memurlar

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.